سایه غم

faty67 — Wed, 30 Sep 2009 10:58:18 GMT

سهراب : گفتی چشمها را باید شست ! شستم ولی..... گفتی جور دیگر باید دید! دیدم ولی..... گفتی زبر باران باید رفت رفتم ولی او نه چشم های خیس و شسته ام را نه نگاه دیگرم را هیچکدام را ندید فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت : دیوانه باران زده

>>>>>>>>><<<<<<<<<<

ديدی غزلی سرود؟
عاشق شده بود.
انگار خودش نبود
عاشق شده بود.
افتاد.شکست . زير باران پوسيد
آدم که نکشته بود .
عاشق شده بود

>>>>>>>>><<<<<<<<<<

انگار ولگرد شده بودم به جستجوي نشاني ات به تمام جهان سر زدم اما نبودي به دور رفتم حتي به سرزمين خوشبختي در افسانه هاي پدربزرگ كه حقيقت نداشت هيچ كس نبود انگار تو هم ولگرد شده بودي

پشت پنجره بود. او هم نگاه پسر میکرد. نگاهش که ادامه داشت پسر جرأت کرد. اشاره کرد که دختر بیرون بیاید. دختر لبخند زد.

بعدا پسر فهمید چه لبخند تلخی است. نگاه هم میکردند. پسر این

پا و آن پا کرد. سه بار تا سر کوچه رفت و برگشت. باز با

دست اشاره کرد که دختر بیرون بیاید. صورت دختر

گرد و معصومانه بودکاغذ مچاله شده ای را از پنجره

بیرون انداخت. رویش نوشته شده بود:

از من بگذر ... چون نمیتوانم

*من فلج هستم*

مرد غریبه

faty67 — Tue, 25 Nov 2008 19:09:18 GMT

هر نگاه بستگی به احساسی که در آن نهفته است , سنگینی خاص خودش را دار
و نگاهی که گرمای عشق در آن نهفته باشد , بدون انکه احساس کنی , تنت را می سوزاند
اولین بار که سنگینی یک نگاه سوزنده را احساس کرد , یک بعد از ظهر سرد زمستانی بود
مثل همیشه سرش پایین بود و فشار پیچک زرد رنگ تنهایی به اندام کشیده اش , اجازه نمی داد تا سرش را بلند کند
می فهمید , عمیقا می فهمید که این نگاه با تمام نگاه های قبلی , با همه نگاه های آدم های دیگرفرق می کند
ترسید , از این ترسید که تلاقی نگاهش , این نگاه تازه و داغ را فراری بدهد
همانطور مثل هر روز , طبق یک عادت مداوم تکراری , با چشم هایی رو به پایین , مسیر هر روزه ش را, در امتداد مقصد هر روزه , ادامه داد .....

بیچاره دلم

faty67 — Sun, 10 Aug 2008 20:55:18 GMT

شيشه ی دلم شکست اما نه با سنگ با ترکش؛ دلی که شکستمش به او نگاه کردم ؛ مرا شکسته بود؛ همانکه مرا با نگاهی دوباره آفريد؛ مرا شکست چه سودی داشت اشک , که او خود آمده بود و خود مي خواست برود او من را شکست ؛عشق را از من برد , مرا شکست داد ؛ دلی آشفته , فکری محدود داشتم و با همين بضاعت کم او را بخشيدم ... او رفت پي عشق خود و من پي خود؛ من او را بخشيدم ؛ اما خودم را ... دلم شاکی شد و ... بيچاره دلم ... ساخت با من داشت از يادم می رفت که ... صدايی آشنا شنيدم "مرا ببخش ؛می خواهم بر گردم ..." خشکم زده بود ... دلم با التماس نگاهم مي کرد . کور شدم هنوز دوستش داشتم ... دلم التماس می کرد که مرا نباز و من کور بودم و باختم و باختم و باز هم باختم دلی را به او دادم که يک بار شکسته بود ,خود او شکسته بود بيچاره دلم راست می گفت ...دوباره شکست ,شکست ,شکست چه با وفا بود دلم ,وقتی که دوباره شکست و من تنها شدم, رهايم نکرد و با من ماند و با من ساخت ...! دلم ويران شد , برايم گريه آورد تا جايی که می خواستم به من اشک داد و آنگاه ... رفت دلم رفت ... لياقتش را نداشتم و ...رفت حالا ديگر دل ندارم ... حالا ديگر اشک ندارم ... فقط می خواهم و می خندم ... از سر هوس

رفتنت

موج نگاهم را

به اندازه تمام تپش های کودکانه

بی دلیل لرزاند

هنوز ترک چشمانم

به یاد خانه ی قدیمی پدر بزرگ

چکه می کند

خاطرم مانده

وقتی که ز پیشم رفتی

چشم من بدرقه گاهی پر از ماتم بود

چشمک ستاره ی نگاه تو در نظرم

شکلکی پر ابهام

کودک پر هوسی دیگر بود

حرفایی بود توی قلبم ، من نگفتم، نتونستم

faty67 — Sat, 31 May 2008 19:38:18 GMT

آنکس که مي گفت:

دوستت دارم،عاشقي نبود که به شوق من آمده باشد ؛

رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت؛

صداي خش خش برگها همان آوازي بود،

که من گمان مي کردم ميگويد:

دوستت دارم!!!!!!!!!!

در کنارش آرمیده بودم و آرامشی وصف ناشدنی سراسر وجودم را احاطه کرده بود .

نسیم ملایمی که از سمت آب به ساحل می وزید، صورتم را نوازش می کرد .

دست در کمر او انداخته بودم و با او صحبت می کردم، ولی افسوس، جوابم چیزی جز خاموشی نبود .

صورتم را به او چسبانده بودم تا گرمای تنم را با او تقسیم کنم؛ ولی چیزی جز سرما نصیب صورتم نشد .

ساعتی این چنین گذشت و آفتاب در بلندای آسمان قرار گرفت، وقت رفتن رسیده بود .

تخته سنگ را بوسیدم؛ ولی او باز بی تفاوت در جای خود خفته بود .

تولدم مبارک...

faty67 — Sat, 03 May 2008 07:45:18 GMT

من متولد شدم

به تاريخ هفتمين طلوع از هفتمين هلال

من متولد شدم

به تاريخ اولين نگاه... که در حافظه ی خاموش من از همان نخستين لحظات رو به فراموشی رفت

من متولد شدم

به تاريخ اولين صدا...نوای مادرم.. که در هياهوی بيمارستان ميرفت که گم شود

من متولد شدم

به تاريخ پايان انتظار... که برايم مقدمه ای بر آغاز انتظاری گران تر بود

من متولد شدم

من متولد شدم

به تاريخ اولين درد

به تاريخ اولين عجز

به تاريخ اولين فرياد

به تاريخ اولين آغاز

آری

من متولد شدم

به تاريخ اولين عشق...که توان من برای ماندن و ادامه دادن تمامی نخستين ها شد

تولدم مبارک

پ.ن: سلام امروز روز تولدمه دوست داشتی تبریک بگو

سایه غم ...

faty67 — Wed, 16 Apr 2008 09:07:18 GMT

ای مهربانم، ازین پس هرشب سراغت را از ماه می گیرم و هر روز به خورشید می سپارمت تا مبادا به سایه غم گرفتار شوی...

>><<

توچته...

گاهی اوقات

احتیاج به یه آدمی داری٬
یه دوستی٬
که وایسته رو به ‌روت
که توی چشمات نگات کنه
و محکم بزنه تو گوشت
که تو٬ صورتت خم شه و دستت رو بذاری روی گونه‌ت و دوباره نگاش کنی
ببینی که خشمگینه٬
ببینی که از دستت عصبانیه
توی اخم صورتش ببینی که دوستت داره
ببینی که دوستته.
که نگاش کنی٬ همون‌جوری که دستت روی صورتیه که اون بهش کشیده زده٬
که بهت بگه « تو چته؟ بسه٬ به خودت بیا .. تو چته .. »
که سرت فریاد بکشه ..
که تو یه هو بلرزی٬
که بری بغلش٬
که بغلت کنه٬
همون دستی که کوبید تو صورتت رو بذاره رو سرت٬ توی موهات٬
که سرت رو فشار بده توی گودی‌ شونش٬
که تو چشمات رو ببندی٬
روی شونه‌ش گریه کنی٬
بلرزی٬
و با خودت فکر کنی که « تو واقعاً چته .. »

از پنجره ی کوچک تنهائیم با تو حرف می زنم از

پشت دیوارهای دلتنگی هر شب با قایق غمهایم در

رودخانه ی اشکهایم برای یافتن شما در انتهای ظلمت

پارو می زنم هر شب از چشمان مهربان شما از لابه لای

شهر غم می گویم : هیچ گاه از نظرم دور نخواهی شد

دلتنگی کافی نیست...

faty67 — Sun, 02 Mar 2008 07:12:18 GMT

منتظری چه اتفاقی بیفتد؟
اینکه دلم برایت تنگ شده کافی نیست؟

اینکه دیگر در اتاق عروسکهایم
پشت دریچهء تنهاییم
زیر بالشهای خیس از گریه ام
هوای تازه ندارم
کافی نیست ؟
منتظری چه اتفاقی بیفتد ؟
اینکه از چشمهای شب زده ام بجای باران برف ببارد ؟
اینکه ستاره ها در آسمان برای نیاز نیمه شبم
راه باز کنند ؟
اینکه تمام پروانه ها و پرستوهای سرگردان
بعد دعاهایم آمین بگویند ؟
نه عزیز دلم !
هیچ اتفاق مهمی نمی افتد !
جز پژمردن چشمهای سرخ و سیاه من
جز به خاک افتادن ساقه های احساس ِ بچه گانه ام
جز ترک خوردن شیشهء اعتماد عجیبم
جز به خواب رفتن هوس یک قدم زدن
زیر آفتاب بعد از ظهر
پشت بلندترین ردیف شمشادهای خیابان

منتظری بمیرم تا برگردی ؟
اینکه دلم برایت تنگ شده کافی نیست ؟

>><<

بر دلم بغضی سنگین حاکم است بغضی که خیال باریدن دارد ؛ باریدن بر تمام دلم تا پاک سازد این غبار سیاهی و مرا رها سازد از چنگال این مرداب ابرهای دلتنگی دلم محتاج باریدن اند این روزهای همه از مسئولیتی سنگین می گویند جایگاهی که خود از آن هنوز بی خبرم؛ از صداقتی که شاید هنوز آن را باور نکرده ام این روزها دلم به دنبال کویری می گردد برای فریاد خسته ام ... به خدا خسته ام از بس به دل نالیدم و به چشمانم التماس کردم گویی کویری وجودم را فرا گرفته ؛ کویری پر از آرزوی سیراب...

>><<

دوباره یادت را دیدم ...
               بوسیدمش و در کنار آینه دلم نهادم
                                                     شاید دوری من ؛
                                                                    شاید مردن من ؛
                                                 همه کار تو بود
شاید...

                                                        >><<

براي ماندنش به خدا التماس كردم از خدا خواستم از حمايت ما رو بر نگرداند كه من بي او هيچم نيمه شب ها برايش دعا كردم اه كشيدم ولي او رفت و خدا گريه هايم را نشنيد و نديد و دعا هايم را نشنيد و مورد اجابت قرار ندادو او را برد و ان زمان بود كه من از همه و هر چه داشتم بريدم و هاي هاي گريستم و او رفت و من فقط ناظر رفتن او بودم رفتني كه هيچ اميدي به بازگشت ان ندارم ونخواهم داشت و امروز من او را براي هميشه از دست داده ام نه مي توانم او را حس كنم و نه در آغوش بگيرم او رفت گر چه برايم هميشه ماندگار است ...

تو به من خنديدي .... و نمي دانستي ....

من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديم .....

باغبان در پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلود به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک ...

و تو رفتي و هنوز .......

سالها هست که در گوش من آرام آرام خش خش گامهايت تکرار کنان ميدهد آزارم ........

و من انديشه کنان غرق اين پندارم ..... که چرا ؟

خانه کوچک ما .... سيب نداشت؟؟؟!!!؟؟؟

قاصدک غم دارم

غم اوارگی و در به دری

قاصدک وای به من ! همه از خویش مرا می رانند!

همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند

قاصدک دریابم !

اسمان نگهم بارانی ست

قاصدک غم دارم !

غم به اندازه سنگینی عالم دارم

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی

می گریزم به جهانی که مرا نا پیداست

نگاه...

faty67 — Sat, 09 Feb 2008 07:49:18 GMT

نگاهم کرد! پنداشتم دوستم دارد ... نگاهم کرد! عاشق نگاهش شدم ... نگاهم کرد! شوق هزاران عشق را در نگاهش دیدم... اما بعدها فهمیدم که

                                                                       فقط نگاهم کرد!!!

                                                            >><<

آنکه مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت!!!!

دریچه چشمانم را بر روی هر چه دوست می دارم
                                                               لحظه لحظه می بندم
تا شاید آینده ام را در آن آسمان سپید نظاره کنم
                                                             اما ناگهان؛
پلکهای بسته ام با مرواریدهای سپید گشوده می شود
                                                                     و
رویاهای سپیدم را ویران می کند

                                                        >>>><<<<

یک روز عطر تو مرا مست می کرد نگاهت که پر از سکوت بود فریاد میزد مرا می خواست دستهایت همیشه به دنبال دستهایم بود و می گفتی به تو هرگز...

سلام نمی کردی چون قرار نبود با من خداحافظی کنی من فریادت را سکوتت را نگاهت را باور کردم!!                                                                                                                                              ولی افسوس ...

                                                   >>>><<<<

دوستت دارم ، چه صادقانه ! پذيرفتي چه فريبانه ! آغوشم برايت باز شد ، چه ابلهانه ! با تو خوش بودم ، چه کودکانه ! همه چيزم شدي ، چه زود ! به خاطر يک کلمه مرا ترک کردي ، چه ناجوانمردانه ! نيازمندت شدم ، چه حقيرانه ! واژه‌ي غريب خداحافظ به ميان آمد ، چه بي رحمانه ! و من سوختم ، چه عاشقانه ! ولي ... هنوزم دوستت دارم غريبه!!!

خیال رویایی

faty67 — Fri, 21 Dec 2007 17:37:18 GMT

امروز که از تو دورم

صدای تیک تیک

مانند عمری دراز می گذرد

و من در خیال رویایی خود

در میان عقربه ها گم شده ام

حیرانم و دلتنگ

کاش زمان زود می گذشت

تا تو در کنارم باشی......

>>>><<<<

...و مهتاب هم به تو خیره بود

کلاهت بوی مرگ می داد

وقتی آخر جاده ایستاده بودی

و خشم موج می زد در نگاهت

رفتی و حتی اشک هم نریختم

چرا که می دانستم

دیگر تو را هم نخواهم دید......

باران جدایی

faty67 — Sun, 16 Dec 2007 06:15:18 GMT

در غروب رفتن تو لحظه هايم را شکستم...زير بارون جدايی با خيال تو نشستم...

بی تو تنها گريه کردم تو شبهای بی ستاره....انتظارت رو کشيدم تا که برگردی دوباره...

پشت شيشه روز و شبها دل به بارون ميسپارم...من برای گريه هايم چشمه ها رو کم ميارم...

انتظار با تو بودن منو از پا در مياره...ترس از اين دارم که بی تو تا ابد چشمام بباره...

ديروز با يک دسته گل امده بود به ديدنم بايک نگاه مهربون همون نگاهي که سالها ارزو شو داشتم و از من دريغ مي کيرد گريه کرد وگفت دلش برام تنگ شده ولي من فقط نگاهش کردم .. وقتي رفت سنگ قبرم از اشکش خيس شده بود...

خيلي سخته توي پاييز با غريبي آشنا شي اما وقتي که بهار شد يه جوري ازش جدا شي خيلي سخته يه غريبه به دلت يه وقت بشينه بعد اون بگه که هرگز نميخواد تو رو ببينه

عشق مثل آب می مونه ...که می تونی توی دستت قایمش کنی ... آخرش یه روزی دستت رو باز می کنی میبنی

نیست ...قطره قطره چکیده بی آنکه بفهمی ... اما دستت پر از خاطره هاست..

برای آمدنت گل را چیدم و برای رفتنت گریه کردم چه با شکوه آمدی و چه بی خبر رفتی ...

می دونستی از تاریکی میترسم همیشه سیاه می پوشیدی داشتم به تاریکی عادت می کردم سفید پوشیدی و رفتی ...

درخشانترین لحظه های زندگی کودکانه ترین لحظه های آن است...

جاده آرزو هایم آنقدر دست انداز دارد که از رسیدن به آن پشیمان شده ام ...

از این بی راهه تردید از این بن بست می ترسم

از این حسی که بین ما هنوزم هست می ترسم

از اینکه هر دو می دونیم نباید فکر هم باشیم

از اینکه تا کجا می ریم اگه یک لحظه تنها شیم

ته این راه روشن نیست منم مثل تو می دونم

نگو باید برید از عشق نه می تونی نه می تونم

نه می تونیم برگردیم نه رد شیم از تو این بن بست

منم می دونم این احساس نباید باشه اما هست !!!